قراردادهای آتی دائمی در ارزهای دیجیتال چیست؟

قرارداد آتی دائمی تاریخ انقضا ندارد و هدف آن سود بردن از عدم تحویل کالای واقعی است.

آتی دائمی و آتی سنتی

یکی از ویژگی های کلیدی قراردادهای آتی دائمی این است که در مقایسه با قراردادهای آتی سنتی هرگز منقضی نمی شوند.

در قراردادهای آتی سنتی، زمانی که قرارداد آتی منقضی می شود، کالای ملموسی مانند طلا باید مطابق با شرایط و ضوابط قرارداد تحویل داده شود. در نتیجه، طلا باید به صورت فیزیکی پردازش شود، که به هزینه های حمل و نقل، یعنی هزینه ذخیره سازی طلا می افزاید. فاصله زمانی بین دوره جاری و زمان تسویه احتمالی قرارداد نیز بر قیمت طلا تاثیرگذار خواهد بود.

با افزایش شکاف، قیمت بالقوه آتی غیرقابل پیش‌بینی‌تر می‌شود و نابرابری قیمت بالقوه بین بازارهای آتی نقدی و سنتی افزایش می‌یابد و هزینه‌های حمل و نقل قرارداد را افزایش می‌دهد. با این حال، تمام موقعیت های باز منقضی می شوند یا بسته می شوند زیرا قیمت قرارداد با قیمت لحظه ای در زمان تسویه همگرا می شود.

در مقابل، قراردادهای دائمی تاریخ مرجع آینده ندارند، برخلاف قراردادهای آتی سنتی، که در آن قیمت قرارداد و ارزش دارایی پایه در نهایت همگرا می شوند. تکنیک معاملات آتی مستمر برای وادار کردن همگرایی بازار در فواصل منظم، نرخ تامین مالی است. کارمزدی که بین طرف‌های لانگ و کوتاه به اشتراک گذاشته می‌شود، نرخ سرمایه به دنبال حفظ قیمت قرارداد با ارزش نقدی دارایی پایه و جلوگیری از نوسانات قیمت قابل توجه است.

صرافی هایی که قراردادهای آتی کریپتو مانند BitMEX ارائه می کنند در ایالات متحده غیرقابل دسترسی هستند، زیرا قراردادهای آتی دائمی توسط CFTC تنظیم یا مجاز نیستند. بعلاوه، قبل از درگیر شدن در ابزارهای مالی پرخطر مانند قراردادهای دائمی، باید دقت لازم را انجام داد.

مزایا و معایب قراردادهای آتی دائمی چیست؟

معاملات آتی دائمی به معامله گران اهرم بالایی ارائه می دهد بدون اینکه دائماً موقعیت خود را تنظیم کنند و خطرات خود را در معاملات مارجین و نقطه ای پوشش دهند. با این حال، چنین ابزارهای مالی تنظیم نمی شوند، به این معنی که قربانیان محافظت نمی شوند و کسانی که قصور می کنند نمی توانند به دلیل سوء رفتار مجازات شوند.

معاملات آتی مستمر به معامله گران اجازه می دهد تا یک دارایی پایه را بدون تاریخ تحویل از پیش تعیین شده خریداری و بفروشند و نیاز به ایجاد مکرر موقعیت های خرید یا فروش را کاهش می دهد. با این حال، به دلیل عدم وجود تاریخ انقضا، ریسک طرف مقابل در این گونه ابزارهای مالی بالا است.

همچنین، قراردادهای آتی دائمی توسط کمیسیون معاملات آتی کالای ایالات متحده مجاز نیستند، به این معنی که در صورت نکول، به قربانیان غرامت پرداخت نمی شود. همچنین، در مورد قراردادهای آتی سنتی، نیازی به تعیین قیمت نیست، زیرا ارزش قرارداد و ارزش دارایی پایه به طور خودکار با نزدیک شدن به تاریخ سررسید همگرا می شوند.

با این حال، الزام به گره زدن قراردادهای دائمی به ارزش بازار فعلی دارایی هایی که آنها نمایندگی می کنند، آنها را به محصولات تجاری پیچیده تبدیل می کند. صرف نظر از این، زمانی که بازار در برابر سفارشات فعال و موقعیت‌های باز نوسان می‌کند، معامله‌گران می‌توانند با قراردادهای آتی دائمی پوشش ریسک بیشتری کسب کنند تا ریسک خود را در معاملات مارجین و نقطه‌ای محدود کنند.

قراردادهای آتی دائمی چگونه کار می کنند؟

زمانی که قیمت قرارداد بالاتر از قیمت BTC باشد، به کاربران موقعیت فروش نرخ سرمایه بازپرداخت شده توسط کاربران موقعیت خرید پرداخت می‌شود، که باعث می‌شود قیمت قرارداد با قیمت BTC/USD دوباره مطابقت پیدا کند.

BitMEX، یک صرافی ارز دیجیتال که با مشتقات ارزهای دیجیتال سروکار دارد، قراردادهای دائمی مانند XBTUSD (قرارداد بیت کوین دائمی) را رایج کرد. با استفاده از این قرارداد، معامله‌گران می‌توانند موقعیت‌های اهرمی ایجاد کنند که در پاسخ به تغییرات قیمت شاخصی که نشان‌دهنده قیمت نقدی بیت‌کوین (BTC) دلار آمریکا در تعدادی از صرافی‌های مختلف ارزهای دیجیتال است، ارزش آن افزایش یا کاهش می‌یابد.

قیمت شاخص میانگین قیمت یک دارایی است که بر اساس اندازه بازارهای عمده نقدی و تعداد معاملات در آن بازارها تعیین می شود، به طوری که قیمت های معامله شده برابر یا بسیار نزدیک به قیمت های بازار نقدی باشد.

برای درک چگونگی کارکرد آتی پیوسته، اجازه دهید یک مثال فرضی بیاوریم. فرض کنید یک معامله گر مالک مقداری BTC است. هنگام خرید قرارداد، می خواهند این مبلغ یا مطابق با قیمت BTC/USD افزایش یابد یا در هنگام فروش قرارداد در جهت مخالف حرکت کنند. با در نظر گرفتن ارزش هر قرارداد 1 دلار، اگر قراردادی را 50.50 دلار بخرند، باید 1 دلار را به صورت بیت کوین بپردازند. در عوض، اگر قرارداد را بفروشند، 1 دلار بیت کوین به قیمتی که آن را فروخته اند دریافت می کنند (اگر قبل از دریافت آن بفروشند، همچنان معتبر است).

توجه به این نکته مهم است که معامله گر قراردادها را می خرد، نه بیت کوین یا دلار. بنابراین، چرا باید معاملات آتی دائمی کریپتوها را انجام دهید؟ و چگونه می توان مطمئن بود که قیمت قرارداد از قیمت BTC/USD تبعیت می کند؟

پاسخ از طریق مکانیسم تامین مالی است. زمانی که قیمت قرارداد کمتر از قیمت BTC باشد، به کاربرانی که موقعیت‌های خرید دارند، نرخ سرمایه (که توسط کاربران دارای موقعیت‌های کوتاه جبران می‌شود) پرداخت می‌شود، که آنها را تشویق به خرید قراردادها می‌کند و باعث می‌شود قیمت قرارداد افزایش یابد و دوباره با قیمت BTC هماهنگ شود. /دلار آمریکا. به طور مشابه، کاربران با موقعیت های کوتاه می توانند قراردادهایی را برای بستن موقعیت های خود خریداری کنند، که احتمالاً باعث افزایش قیمت قرارداد برای مطابقت با قیمت BTC می شود.

برعکس، زمانی که قیمت قرارداد بالاتر از قیمت BTC باشد، برعکس اتفاق می افتد – یعنی کاربران طولانی مدت به کاربران کوتاه مدت پرداخت می کنند، فروشندگان را تشویق به فروش قرارداد می کنند و قیمت را به قیمت نزدیک می کنند. BTC تفاوت بین قیمت قرارداد و قیمت بیت کوین تعیین می کند که شخص چقدر بودجه دریافت یا پرداخت خواهد کرد.

آینده دائمی چیست؟

در سال 1992، رابرت شیلر، اقتصاددان، یک بازار آتی با تسویه نقدی به نام معاملات آتی دائمی را پیشنهاد کرد که منقضی نمی‌شود و تحویل یا پوشش دارایی مورد معامله را ارائه نمی‌دهد تا هزینه انتقال یا نگهداری قراردادهای مستقیم ارزهای دیجیتال را کاهش دهد. با این حال، چنین قراردادهایی فقط در بازارهای ارزهای دیجیتال فعال هستند.

یک معامله گر می تواند یک قرارداد آتی دائمی را برای قرار گرفتن در معرض یک دارایی یا شاخص پایه نگه دارد. این استراتژی امکان ایجاد بازارهای آتی برای دارایی های غیر نقدشونده را فراهم می کند، زیرا قراردادها سررسید از پیش تعیین شده نخواهند داشت. همچنین، برخلاف قراردادهای آتی سهام، که با تحویل دارایی در سررسید قراردادی بسته می‌شوند، قراردادهای آتی دائمی همیشه به صورت نقدی پرداخت می‌شوند، یعنی با تحویل فیزیکی.

همچنین، چون تسلیم دارایی وجود ندارد، معاملات آتی دائمی با سطوح بالای اهرم معاملات را آسان می کند. اهرم یک ابزار معاملاتی است که معامله گران می توانند با استفاده از وجوه قرض گرفته شده ارائه شده توسط کارگزار برای انجام معامله یا سرمایه گذاری از آن برای افزایش قرار گرفتن در معرض بازار استفاده کنند.

سرمایه‌گذاران می‌توانند با استفاده از ارزهای دائمی که نیازی به تصاحب و جابجایی هیچ‌گونه دارایی‌های رمزنگاری ندارند، روی ارزهای دیجیتال با اهرم بالا پوشش (کاهش ریسک) و سفته‌بازی (افزایش قرار گرفتن در معرض تغییرات قیمت) کنند.

در اصل، قراردادهای آتی دائمی قراردادی است بین طرف های قرارداد بلند و کوتاه. در جایی که طرف بلند مدت باید یک جریان نقدی موقت به نام نرخ تامین مالی به طرف کوتاه مدت بپردازد و طرف کوتاه مدت باید بر اساس وارد کردن قیمت آتی به طرف بلند مدت پاداش بدهد. و زمان حرکت

قیمت‌های قراردادهای آتی دائمی با ارزش بازار دارایی‌های پایه‌ای که آن‌ها دنبال می‌کنند و مکانیسم نرخ تامین مالی مطابقت دارند. تامین مالی هر هشت ساعت یکبار انجام می‌شود – یعنی ساعت 04:00 UTC، 12:00 UTC، و 20:00 UTC. معامله گران تنها در صورتی می توانند پرداخت کنند یا وجه دریافت کنند که در یکی از این زمان ها موقعیت داشته باشند. حق بیمه و نرخ بهره، نرخ تامین مالی را تشکیل می دهند که با توجه به عملکرد بازار هر ابزار تعیین می شود.

به استثنای قراردادهایی مانند BNBUSDT و BNBBUSD با نرخ بهره 0٪، نرخ بهره Binance Futures 0.01٪ در هر محدوده تامین مالی (0.03٪ روزانه) تعیین شده است. با این حال، حق بیمه بسته به تفاوت قیمت بین قرارداد دائمی و قیمت علامت، که بیانگر ارزش منصفانه قرارداد آتی دائمی است و تخمینی از ارزش واقعی یک قرارداد در مقایسه با قیمت واقعی معاملاتی آن است، در نوسان است.

علاوه بر این، سود و زیان به طور منظم آزاد شده و به حساب حاشیه هر دو طرف واریز می شود و هر دو طرف در هر زمان آزاد هستند که وارد معاملات شوند. Mark-to-Market به قیمت گذاری یک دارایی ارز دیجیتال یا هر نوع امنیت دیگر با نرخ رایج بازار اشاره دارد. تغییرات در ارزش بازار یک دارایی منجر به حساب سود و زیان روزانه معامله گران می شود.

علاوه بر این، این تجدید ساختار نقدینگی قرارداد را افزایش می دهد، زیرا قراردادهایی با سررسیدهای مختلف به تدریج در بورس معامله نمی شود و برای هر دارایی پایه یک قرارداد آتی مستمر معامله می شود.

قراردادهای نامحدود چیست؟

معاملات قراردادهای دائمی با قراردادهای آتی قابل مقایسه است. با این حال، در مورد قراردادهای دائمی، معامله گر اهرم بیشتری دارد و دارایی های پایه را بلافاصله معامله نمی کند.

قراردادهای آتی، نوعی ابزار مشتقه، پرداخت و تحویل را تا تاریخ های آتی از پیش تعیین شده به تاخیر می اندازند، در حالی که قراردادهای لحظه ای برای معاملات فوری هستند. در مقابل، قرارداد دائمی (که نوعی قرارداد آتی است) مدت تسویه ثابت و تاریخ انقضا ندارد.

تا زمانی که حاشیه ماندگاری کافی باشد، معامله‌گران می‌توانند پوزیشن‌های خرید یا فروش خود را به طور مداوم حفظ کنند. حداقل مقدار وثیقه ای که یک کاربر برای حفظ موقعیت های معاملاتی باز باید داشته باشد به عنوان حاشیه نگهداری شناخته می شود.

اجازه دهید تفاوت بین قراردادهای آتی سنتی و قراردادهای دائمی را با یک مثال درک کنیم. در مورد قرارداد آتی، قرارداد آتی نفت خام ژانویه که آلیس با قیمت 70 دلار در هر بشکه خریداری کرده بود، صرف نظر از قیمت منقضی می شود. از طرف دیگر، اگر او قرارداد دائمی بخرد، پس از آن موافقت می کند که نفت خام را به قیمت 70 دلار در هر بشکه بخرد. با این حال، این ضمانت محدود به زمان نیست و او این اختیار را دارد که در هر زمان از موقعیت خارج شده و حاشیه خود را پس بگیرد.

نویسنده: Jagjit Singh