Death in the Metaverse: Web3 با هدف ارائه پاسخ های جدید به سوالات قدیمی است

همانطور که جامعه معاصر به دیجیتالی شدن ادامه می‌دهد، زندگی در فراجهان همان سؤالات همیشگی را در مورد آنچه پس از مرگ اتفاق می‌افتد مطرح می‌کند.

پرسش دیرینه «پس از مرگ ما چه اتفاقی می‌افتد» سؤالی است که بشریت هزاران سال است که با آن دست و پنجه نرم می‌کند. مذاهب، فیلسوفان و رهبران فکری درباره سرنوشت هر انسانی فراتر از حیات روی زمین نظریه پردازی کرده اند. تاکنون هیچ نتیجه‌گیری واقعی و مبتنی بر علم پاسخ قانع‌کننده‌ای ارائه نکرده است.

روانشناسان دریافته اند که ترس از مرگ – یا آگاهی از مرگ و میر – محرک اصلی عمل انسان است. تحولاتی مانند شبیه سازی و ایجاد جهان های مجازی که قبلاً علمی تخیلی بودند، به عنوان چالش دیگری برای پاسخ به این سوال یا حتی شکست مرگ به واقعیت تبدیل شده اند.

اکنون، در عصر فراجهان، انسان‌ها معماران دنیای دیجیتال جدید و در نتیجه زندگی دیجیتالی جدید هستند. در فضای Web3، متاورس توجه زیادی از سوی سرمایه‌گذاری خارجی و افزایش مشارکت شرکت‌های قدیمی شده است. ارزش تخمینی صنعت متاورس تا سال 2030 به 5 تریلیون دلار خواهد رسید.

بسیاری بر این باورند که متاورژن ساختار زندگی اجتماعی را تغییر خواهد داد.

این تولد جدید زندگی دیجیتال به طور طبیعی همان سؤالات همیشگی را با پیچ و تاب ایجاد می کند. آیا اگر زندگی در واقعیت دیجیتال دوباره اختراع شود، مرگ متفاوت خواهد بود؟ به طور خاص، پس از مرگ افراد و آواتارها در متاورژن چه اتفاقی می‌افتد؟

وقتی دیجیتالی می میریم چه اتفاقی می افتد؟

این پرسش وجودی که پس از مرگ ما چه اتفاقی می‌افتد، در مورد مقصد نهایی یا بعدی روح ما بی‌پاسخ باقی می‌ماند. با این حال، فرهنگ‌های سراسر جهان روش‌های متفاوتی برای رسیدگی به مراسم مرگ دارند. این تجربه انسان از تصمیم گیری است که پس از مرگ چه اتفاقی برای بدن ما می افتد.

همانطور که افراد بیشتری به دیجیتالی کردن هویت خود، ایجاد آواتار در جهان های مجازی و مالکیت دارایی های دیجیتال ادامه می دهند، این سوال که پس از مرگ چه اتفاقی می افتد دوباره مطرح می شود.

معرفی رسانه های اجتماعی یکی از موارد قبلی بود که مردم پس از مرگ مجبور بودند با هویت دیجیتالی سر و کار داشته باشند.

به عنوان مثال، در فیس بوک، نمایه یک کاربر به عنوان «مکانی که دوستان و خانواده می توانند پس از فوت شخصی جمع شوند و خاطرات خود را به اشتراک بگذارند» نوشته می شود. همچنین به عنوان یک ویژگی امنیتی برای جلوگیری از ورود به سیستم در آینده عمل می کند.

شرکت مادر فیس بوک، متا، به طور فعال توسعه متاورس را دنبال می کند. مارک زاکربرگ، بنیانگذار شرکت، یک ویدیوی توضیحی برای متاورس متا در اکتبر 2021 ساخت.

اگرچه در این کلیپ به صراحت به مرگ اشاره نشده است، کاربران شروع به پرسیدن در مورد مرگ در سوال متاورس کردند. بلافاصله پس از آن، یک میم دیستوپیایی در شبکه های اجتماعی با نقل قولی منسوب به زاکربرگ منتشر شد: “اگر در متاورس بمیرید، در زندگی واقعی می میرید.”

pic.twitter.com/OtHRWEbDeq

— ایلان ماسک (@elonmusk) 30 اکتبر 2021

با این حال، بنیان‌گذاران و مدیران پلت‌فرم‌های متاورس با ایده مرگ در حال تکامل واقعیت دیجیتالی بازی می‌کنند.

اخیراً: در زمستان کریپتو، DeFi برای بالغ شدن و رشد نیاز به تعمیرات اساسی دارد

فرانک وایلدر، یکی از بنیانگذاران پلتفرم متاورس وایلدر ورلد، به کوین تلگراف گفت که با ساختن مکان‌های مقدس در متاورز و ایجاد نسخه‌های آواتار جدید از خود، مفهوم «مردن» دیگر محدود به مرگ یک جسم فیزیکی نیست:

در این دنیای دیجیتال، ما این توانایی را داریم که اشکال جدیدی از وجود را پس از مرگ تصور کنیم، مانند حفظ آگاهی دیجیتالی یک فرد یا ایجاد یک بنای تاریخی مجازی.

وایلدر گفت که “احترام به قداست زندگی یک کشف حساس است” و مردم راه های مختلفی را برای انتخاب اینکه چگونه می خواهند به زندگی خود احترام بگذارند به ارث خواهند برد.

قبرستان در آسمان

برای ماریانا کابوگیرا، معمار ارشد و برنامه‌ریز شهری وایامی، اولین شهر دیجیتال دنیای وایلدر، این «بعد جدید واقعیت» رویکرد جدیدی را برای حفظ میراث دعوت می‌کند.

برای مثال مفهوم گورستان را در نظر بگیرید. به گفته وی، گورستان‌های متاورس بیشتر شبیه مناطق یادبودی خواهند بود که توسط کپسول‌هایی که حافظه و روح را در خود نگه می‌دارند و توسط مالک برای استراحت دیجیتالی ایجاد شده است، نه گورستان.

این کپسول‌های دیجیتالی به اشتراک می‌گذارند که چگونه می‌خواهیم به یاد بیاوریم و از ما تجلیل شود، داستان ما را روایت کند و احساس گرم یک روح را منتقل کند.»

Cabugueira گفت در حالی که آواتارها پیر نمی شوند، ذهن پشت آواتار می تواند جایگزین شخصیت دیجیتالی شود و سزاوار تعطیلی و جشن است. یا مرحله ای از زندگی که دیگر در آن نیستیم.

در دنیای وایلدر، Cabugueira چشم اندازی برای نحوه شکل گیری بصری این فضاها دارد. او گفت که این مکان‌های یادبود «مانند کلیساهای جامع» با نمادهایی که به آسمان و نور گره خورده‌اند، بلند خواهند بود.

او گفت: «این یادبود دیگر فقط یک تشییع جنازه نیست، بلکه جشن زندگی پر رونق است.

اخلاق زندگی دیجیتال پس از مرگ

گورستان های دیجیتال تنها بخشی از اتفاقات پس از مرگ دیجیتالی هستند. یک سوال مهم تر این است: چه اتفاقی برای دارایی ها و داده های دیجیتال ما خواهد افتاد؟

یات سیو، یکی از بنیانگذاران و رئیس هیئت مدیره برندهای انیموکا، معتقد است که ما تنها در ابتدای این بحث هستیم. او به کوین تلگراف گفت کسانی که به این نوع چیزها فکر می کنند، بیشتر انجام می دهند. چگونه می توان به جای مدیریت هویت فرا وجهی، حضانت دارایی ها را به وراث واگذار کرد؟ سیو گفت:

“در متاورس، شخصیت دیجیتالی شما حتی اگر دیگر توسط شما مدیریت نشود، همچنان می‌تواند تاثیر و نفوذ داشته باشد. در واقع، یک فرد دیجیتال می‌تواند پس از مرگ فیزیکی حتی تاثیرگذارتر و در نتیجه ارزشمندتر شود.”

Marja Konttinen، مدیر بازاریابی بنیاد Decentraland، شرکت موسس Decentraland metaverse، گفت که جهان های مجازی اغلب به عنوان “چیزی از آینده” در نظر گرفته می شوند. با این حال، آنها همچنین می توانند ابزار قدرتمندی به عنوان پنجره هایی به گذشته باشند.

کنتینن تأکید کرد که یک دوقلوی دیجیتالی که از مرگ فیزیکی کاربرانش جان سالم به در می‌برد، می‌تواند سؤالات اخلاقی مشابهی با هوش مصنوعی و کلاهبرداری‌های عمیق ایجاد کند.

قطعاً امکان ایجاد یک زیارتگاه مجازی دائمی از خاطرات و تجربیات ما، شاید در قالب یک NPC، باز می‌شود. [non-player character] که مانند ما به نظر می رسند و صحبت می کنند و برای همیشه در ماوراء جهان زندگی می کنند.”

“Thanotechnology” و “رویاها”

مرگ در واقعیت دیجیتالی، فناوری‌های نوظهور را با زمینه‌های کاری میراثی پیرامون مرگ و سوگواری ترکیب کرده است.

کول ایمپری یک آتاتولوژیست – متخصص در درک مرگ، مردن، غم و اندوه و سوگواری که از کلمه یونانی “thanatos” به معنای مرگ گرفته شده است – و بنیانگذار مکتب تاناتولوژی آمریکایی است. او به کوین تلگراف گفت که یک زیرشاخه در تاناتولوژی به نام «تانوتکنولوژی» وجود دارد که بر تلاقی رشته و فناوری او تمرکز دارد.

او به کوین تلگراف گفت که فضاهای دیجیتال می توانند راه های بیشتری را برای “ارتباط یکپارچه مردگان با زنده ها” ارائه دهند که فضاهای فیزیکی این کار را نمی کنند:

“زندگی پس از مرگ دیجیتال فرصت های بیشتری برای پیوندهای پایدار با عزیزان درگذشته ما ارائه می دهد، و من معتقدم که این بزرگترین فرصت برای پیشبرد در راه به یاد آوردن و بزرگداشت عزیزانمان است.”

در سال 2009، ایمپری حتی اصطلاح “رویاها” را برای اشاره به بقایای دیجیتالی که مردم پس از مرگ به صورت آنلاین از خود به جای می گذارند، ابداع کرد. Imperi به اجرای ThanaLab کمک می کند، که “الگوهای فراخوان آنلاین و تحولات مرگ کاربر” را نظارت می کند.

او گفت که مرگ دیجیتالی کاربران رو به افزایش است و بسیار طبیعی است که این جنبه از زندگی فیزیکی ما را به فضای دیجیتال منتقل کنیم.

آیا ما پاسخ هایی داریم؟

متاورس مدت زیادی است که وجود داشته است. در سال 1992، نیل استفنسون، نویسنده آمریکایی علمی تخیلی، اصطلاح متاورس را حتی قبل از هر یک از پلتفرم‌هایی که امروز داریم، ابداع کرد.

با این حال، حتی در حال حاضر، هنوز در مراحل ابتدایی خود است، زیرا ما ایده های ملموس تری در مورد متاورس و قابلیت های آن داریم. این بدان معنی است که مفاهیم مهم برای بشریت که در دنیای فیزیکی جایگاهی دارند، مانند مرگ، هنوز به صورت دیجیتالی در حال شکل گیری هستند.

اخیراً: آیا صندوق بین‌المللی پول پیش از موعد درهای بیت کوین را به عنوان یک پول قانونی می‌بندد؟

معماران دیجیتال مانند ماریانا کابوگیرا اکنون در حال تجسم مجدد آینده گورستان های دیجیتال هستند و محققانی مانند کول ایمپری در حال ردیابی بقایای دیجیتالی زندگی انسان به صورت آنلاین هستند.

ممکن است هنوز ندانیم پس از مرگ چه اتفاقی می افتد. با این حال، ما به پاسخ در متاورژن بسیار نزدیکتر می شویم.

نویسنده: Savannah Fortis